VISIONWORKS BLOGT

Om te weten waar je heen wilt, hoef je niet precies te weten waar je bent

De kracht van het verlangen

  • Henri van Herwaarden
  • 1 juli 2014

Het mooiste compliment voor het team kwam van de manager: “‘Ik heb mijn team op een totaal nieuwe, verrassende en volwassen manier gezien. Ik ga daarom vol vertrouwen in dit team de uitdagingen van de komende tijd tegemoet’". Zonder precies te weten waar ze waren, weten ze nu wel waar ze naartoe willen. 

 

Het wegmanagen van de 'gap’ als overheersend perspectief

Veel managers denken dat een grondige analyse van de huidige situatie nodig is om de ‘gap’ te bepalen met hetgeen ze willen bereiken. Het vaststellen van waar men heen wil, de ‘Soll’, gaat over het algemeen nog wel.  Vaak ondersteund door gespecialiseerde stafmedewerkers kruipen managers bij elkaar om het toekomstbeeld en de weg daar naar toe te bepalen. Vervolgens begint het vertalen en het uitdragen van de strategische of tactische plannen naar de operationele afdelingen. Op het operationele niveau gebeurt het 'wel eens' dat er iets mis gaat in de vertaling naar medewerkers. In de ogen van de afdelingsmanagers performen hun teams niet naar wens of begrijpen ze niet waar het ‘eigenlijk’ om gaat. Dan wordt er naar oorzaken gezocht. Hoe werken we nu? Wat zijn de huidige procedures? Wie zijn de onderperformers? Met andere woorden, ze stellen de ‘Ist’ vast om vervolgens het verschil met de ‘Soll’ weg te managen.

Herkenbaar?

Dit fenomeen was herkenbaar bij een klant in midden Nederland. De manager vertelde dat zijn ICT-team, als het onder druk kwam te staan, steeds meer interngericht ging werken. Het team was druk met het bouwen van wat gevraagd was, deadlines werden niet gehaald en de manager en de klant werden nauwelijks meer geïnformeerd over de voortgang van het project. Uiteindelijk is alles opgeleverd, echter maanden later en met een redelijk resultaat. Een zesje. De manager kwam bij mij met de vraag: “Henri, inmiddels is de rust teruggekeerd, maar hoe moet het straks als de druk weer toeneemt? En dat gaat weer gebeuren, dat kan ik je zeggen”.

Faciliteren vanuit het waarderend perspectief

Het team was verbaasd en snapte het probleem niet. “We werken toch keihard. En als de organisatie had meegewerkt, dan zouden we nog op tijd zijn ook”. Mijn punt is, dat als je in dit soort situaties gaat wroeten in hoe het nu allemaal wel of niet geregeld is, dan krijg je een welles-nietes spelletje. Het probleem wordt dan alsmaar groter (ervaren) en de energie zakt dan tot het absolute nulpunt. Een negatieve situatie waar geen winnaars zijn, daar wil en móet je bij vandaan blijven.

Onze aanpak was daarom anders. In samenspraak met de manager, is de groep (inclusief hijzelf) voor workshops bijeengekomen. De manager heeft allereerst zijn zorg met het team gedeeld, aangegeven wat de organisatie en hij als manager van het team verwacht en waar hij met het team naar toe wilt. Deze aanpak is gericht op de toekomst. Wat kan het team doen om beter te gaan presteren en beter zijn kracht te gebruiken dan nu het geval is, zonder uitvoerig te specificeren hoe het team nu presteert? De aandacht lag hierbij op de aanwezige kracht in het team, een focus op het waarderend perspectief, zoals zo mooi verwoord door Marc Lammers in zijn presentatie waarin Sylvia Karres centraal staat. “Als je je bewust richt op het bekwame, dan ga je onbewust ook het bekwame toepassen”.

Door het gezamenlijk bespreken kwam veel positieve energie vrij, waaruit verschillende ideeën kwamen en de stillen in de groep werden uitgenodigd te spreken. Er is kort teruggekeken naar zaken die minder goed gingen en die ze anders willen waardoor ze onderdeel werden van het verlangen. En als je je richt op een verlangen, dan neemt het energieniveau toe en ontstaan er onverwachte mogelijkheden.

 

Wil je meer weten over hoe VisionWorks tegen teamontwikkeling aankijkt? Kijk dan ook even op onze site.